< Δείτε όλα τα Άρθρα για την Κνίδωση

Τι σημαίνει να είναι μπαμπάς κάποιος με ΧΑΚ

Luke

O Luke είναι συντάκτης του Skin to Live In που ζει με ΧΑΚ εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια. Είναι ενεργό μέλος της κοινότητας ΧΑΚ online και έχει πολλές σημαντικές ιστορίες να μοιραστεί. Ο Luke είναι παντρεμένος και ζεί αυτήν τη στιγμή στον Καναδά με τη γυναίκα του και το νεογέννητο μωρό τους. 

Όλοι οι μπαμπάδες εκεί έξω καταλαβαίνετε ότι το να είναι κανείς πατέρας και σύζυγος είναι μία μοναδική πρόκληση. Με αυτό ως δεδομένο, τίποτε δεν μπορεί να είναι πιο καταστροφικό για τον εγωισμό μου (ή του οποιουδήποτε) από την αδυναμία μου να διαχειριστώ αυτές τις βασικές ευθύνες και αρμοδιότητες, ιδιαίτερα εάν αυτό οφείλεται στη χρόνια αυθόρμητη κνίδωση (ΧΑΚ).

Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα είναι να αντιμετωπίσω τη ΧΑΚ μου, ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να είμαι καλός σύζυγος και πατέρας. Είναι αυτό που περιμένεις από αυτήν την ασθένεια: όταν έχω μία έξαρση και βλέπω τη γυναίκα μου εξαντλημένη από τη φροντίδα του μωρού, δεν μπορώ να τη βοηθήσω. 

Οι πρώτες ημέρες

Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω. Όταν πρωτοέμαθα ότι επρόκειτο να κάνω γιο, ήμουν εκστασιασμένος. Χοροπηδούσα γύρω από το δωμάτιο, σαν να ήμουν εγώ παιδί. Ωστόσο, μετά από όλη αυτήν τη χαρά, ανησύχησα μήπως διαγνωστεί με ΧΑΚ αργότερα στη ζωή του, όπως εγώ. Ακόμη και η γυναίκα μου ανησύχησε λίγο. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, βρέθηκα μάλιστα αντιμέτωπος με ένα μέλος της οικογένειας που μου είτε ότι ΔΕΝ θα έπρεπε να κάνω παιδί, φοβούμενος ότι ενδέχεται να κληρονομήσει τη ΧΑΚ. Ανεξαρτήτως πόσο τρελό μπορεί να φανεί, με έκανε να σκεφτώ ότι θα ήταν εξολοκλήρου δικό μου λάθος, εάν το παιδί μου διαγνωστεί με ΧΑΚ. 

Και ας περάσουμε γρήγορα τον χρόνο, φτάνοντας στο Μάιο του 2014. Το υγιέστατο και ζωηρό αγοράκι μου ήρθε στον κόσμο. Καθώς ξεκίνησε η πατρότητα, έχασα πολύ ύπνο τους πρώτους μήνες. Έλλειψη ύπνου = έξαρση για εμένα εκείνο το διάστημα. 

Κατά την περίοδο της έξαρσης, η γυναίκα μου ανέλαβε όλο το τάισμα και τις αλλαγές πάνας, αφήνοντάς με να αισθάνομαι ντροπιασμένος και άχρηστος. Υπήρχαν στιγμές που έφτασα ακόμη και να μετανιώνω για το μωρό, επειδή, όταν είχα πομφούς, δεν μπορούσα να το φροντίσω. Ήμουν απολύτως κλινήρης και άκουγα το μωρό να κλαίει και τη γυναίκα μου να παλεύει, αφού περνούσε πολλές ημέρες χωρίς ύπνο. Προσπάθησα να πιέσω τον εαυτό μου να αναλάβει τα συνηθισμένα «καθήκοντα του πατέρα», αλλά απλές κινήσεις, όπως το να σηκώσω το μωρό από την κούνια του, ήταν απίστευτα επίπονες για το πρησμένο σώμα μου. 

Σύζυγος ή σούπερ-ηρωίδα;

Μπορείτε να φανταστείτε ότι η γυναίκα μου έγινε σούπερ-ηρωίδα εκείνο το διάστημα. Έτρεχε συνεχώς χωρίς ενέργεια και, ενώ ήταν λίγη η βοήθεια που μπορούσα να προσφέρω, κατάφερνε να ανακτά τις δυνάμεις της. Ακόμη και τις στιγμές της απόγνωσης λόγω της φροντίδας του μωρού, κατάφερνε να κάνει τα απαραίτητο, ενώ ταυτόχρονα στήριζε κι εμένα. Δεν ξέρω πώς να την ευχαριστήσω που είναι στο πλευρό μου. «Θα το ξεπεράσεις αυτό. ΝΑΙ, θα το ξεπεράσεις», μου έλεγε, «και ξέρω ότι μπορείς να τα καταφέρεις». Ήταν αυτά τα απλά λόγια που με βοήθησαν να προχωρήσω. Θα το ξεπεράσω. Μπορώ να τα καταφέρω.

Τώρα θα μου πείτε, αυτά τα λόγια καταπράυναν την έξαρσή μου; Ασφαλώς όχι. Αλλά με βοήθησαν να ηρεμήσω μέχρι να περάσει. Δεν χρειάζεσαι έναν σύζυγο ή μία σύζυγο για να τα καταφέρεις μέρα με τη μέρα. Απλώς χρειάζεσαι υποστήριξη. 

Οπότε, θα μπορούσατε μάλλον να πείτε πως είμαι τυχερός. Είμαι τυχερός που έχω γιο. Είμαι τυχερός που έχω μία γυναίκα που, ενώ μένει άγρυπνη τη νύχτα επειδή ξύνομαι, δεν παραπονιέται ποτέ. Είμαι τυχερός που, ακόμη και όταν πέφτω στο χαμηλότερο σημείο, μου υπενθυμίζει ότι θα το ξεπεράσω και θα είμαι ο καλύτερος πατέρας. 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ